Home » WAAROM JE NOOIT GENOEGEN MOET NEMEN MET EEN IBS-DIAGNOSE...

Waarom zou je nooit genoegen nemen met een IBS-diagnose?

IBS is een BS diagnose. Daar, ik heb het gezegd. Maar ik zeg het vanuit een plaats van oprecht medeleven omdat ik je wil helpen begrijpen wat het werkelijk is. De symptomen die je ervaart als iemand met de diagnose IBS zijn zeer reëel en hebben een enorme impact op je kwaliteit van het dagelijks leven. Het kan je ervan weerhouden om het huis te verlaten, voor je familie te zorgen, naar je werk te gaan, vrienden te zien of die oefenles te doen waar je vroeger van hield. Dus, het verstrekken van een 'prullenbak'-diagnose die patiënten ontmoedigt om de onderliggende oorzaak van hun symptomen te vinden en te behandelen is een aanpak die volledig ontmoedigend is en ver over de houdbaarheidsdatum heen is.  Er is zoveel meer dat je kunt doen nadat je dokter je dit etiket heeft gegeven, dus vecht alsjeblieft voor je gezondheid en ga door met zoeken.

 

Waarom ze geen remedie kunnen vinden voor IBS?
De reden dat een onderliggende oorzaak en behandeling voor IBS nog niet is ontdekt, is dat je geen enkele oorzaak en behandeling kunt vinden voor iets dat niet één aandoening is. Er kunnen wel 10 tot 50 of meer individuele, identificeerbare ziekten of aandoeningen zijn, elk met hun eigen unieke pathogenese die in IBS op één hoop zijn gegooid. Waarom? Omdat toen de IBS-diagnose tot stand kwam, er zoveel dingen waren waar de wereld zich nog niet van bewust was. Gelukkig voor ons heeft de wetenschap vooruitgang geboekt en hebben we nu een groter aantal tests die je kunt uitvoeren om nog meer echte diagnoses uit te sluiten. Ik heb nog geen klant die me komt opzoeken met een diagnose van IBS, die niet wegloopt met één/veel verschillende en volledig behandelbare aandoening(en). 

 

Waarom bestaat IBS als diagnose?
Dus, als het geen zin heeft, waarom bestaat het dan nog en waarom gebruiken een heleboel slimme mensen het nog steeds elke dag? Nou, het eenvoudige antwoord is: we gaan over op etiketten om de waargenomen onzekerheid en angst te verminderen. Vertaling: het voelt minder eng om te horen dat je IBS hebt (samen met 10% van de bevolking) in plaats van "we weten niet zeker wat er met je aan de hand is".

Zoals de man die het IBS-label heeft gecreëerd, Walter C. Alvarez, in 1947 zei: "Het grote ding in de omgang met deze personen is niet het versterken van hun angst dat er iets ernstig mis is met de dikke darm" (4). Een label kan patiënten ook het gevoel geven dat hun aandoening begrijpelijk is, dat er onderzoek naar wordt gedaan en dat ze deel uitmaken van een gemeenschap. Het betekent dat een persoon die lijdt aan IBS niet alleen of uniek is, maar eerder een aandoening heeft die anderen aankunnen.

 

Waarom is het tijd om IBS te dumpen als een definitieve diagnose
Hoewel er aantoonbaar voor- en nadelen zijn van een medische diagnose of een label, is IBS als label bijzonder problematisch omdat het geen effectieve begeleiding biedt bij de volgende stappen. Voornamelijk omdat het IBS-label impliceert dat je het probleem hebt gevonden en het niet nodig is om te zoeken naar een hoofdoorzaak of specifieke behandeling. IBS is geen oorzaak, het is slechts een beschrijving van je symptomen. Laat me dit wat meer uitleggen, want het is belangrijk. IBS geeft een opsomming van symptomen zoals buikpijn, diarree en gas, in plaats van de hoofdoorzaak die die buikpijn, diarree en gas veroorzaakt. Dit kan eigenlijk een parasitaire infectie in de dikke darm zijn of een bacteriële overgroeiing en een beschadigd darmslijmvlies in de dunne darm om er maar een paar te noemen van de grote lijst waarop we nu kunnen testen.

 

DE ONTDEKKING VAN DE WERKELIJKE OMSTANDIGHEDEN
Dus, historisch gezien, zolang je buikpijn had met constipatie of diarree maar geen darmkanker of inflammatoire darmziekte had, had je IBS. Gelukkig heeft het laatste decennium een heleboel onderzoek naar de gezondheid van de darmen en de identificatie van specifieke ziekten en aandoeningen met zich meegebracht. Hoe sneller je een goede diagnose kunt stellen, hoe sneller je de onderliggende oorzaak kunt behandelen en weer een normaal leven kunt leiden. De 'levenslange gevangenisstraf' van IBS kan worden opgeheven.

Kleine Bacteriële Overgroei, verstoorde darmmicrobiotica, verhoogde darmdoorlaatbaarheid (lekkende darm), darminfecties (parasieten, bacteriën en gist) en voedselgevoeligheden en malabsorptieproblemen zijn allemaal veelvoorkomende diagnoses die uiteindelijk aan IBS-patiënten worden gesteld.

Nog meer verontrustend is het aantal ernstige chronische aandoeningen die verband houden met langdurige darmstoornissen. Voor degenen die gediagnosticeerd zijn met IBS en voor wie geen effectieve behandeling wordt geboden, neemt het risico op het ontwikkelen van secundaire aandoeningen zoals schildklier- of bijnierklachten, auto-immuniteit, colorectale kanker en geestelijke gezondheidsaandoeningen toe (5, 6). Niet alleen is het identificeren van de onderliggende oorzaak van cruciaal belang om de symptomen uit te roeien, het is ook van cruciaal belang om uw gezondheid op lange termijn te verbeteren.

 

NAUWKEURIGER EN BETROUWBAARDER TESTEN
In het verleden gaven veel behandelaars er de voorkeur aan om een diagnose van IBS te stellen dan hun patiënten te sturen voor dure en onbetrouwbare onderzoeken. Gelukkig zijn er nu een aantal diagnostische tests met significant ondersteunend onderzoek dat ons in staat stelt om nauwkeurig te testen op en een diagnose te stellen van specifieke aandoeningen, waardoor een IBS-etiket niet meer nodig is. 

 

BEGRIP VAN HET MICRO-ORGANISME
De recente explosie van onderzoek naar het ecosysteem dat zich in onze darmen bevindt, heeft steun gegeven aan het concept dat een verstoring van het darmmicrobioom het ontstaan en de verergering van IBS-symptomen kan veroorzaken (7). Recente studies hebben aangetoond dat tot 83 procent van de patiënten met IBS abnormale fecale biomarkers heeft, en 73 procent heeft darmdysbiose (d.w.z. een verstoord darmmicrobioom) (8).

Dit is een kritische ontwikkeling omdat de traditionele testen van de artsen geen rekening houden met het aantal en de diversiteit van zowel commensale als pathogene bacteriën in de darm, en kan verklaren waarom probiotische en prebiotische behandelingen bij sommige IBS-patiënten effectief zijn geweest (9). Bovendien zijn parasieten  zoals Blastocystis hominis en Dientamoeba fragilis, nu bekend als pathogeen bij symptomatische patiënten (10, 11).

 

DE ROL VAN STRESS IN IBS
In het verleden werd gedacht dat stress de oorzaak was van IBS, waardoor veel patiënten te horen kregen "het zit allemaal in je hoofd" en er een stigma ontstond rond een IBS-diagnose. Maar hoewel is aangetoond dat stress bijdraagt aan en invloed heeft op de ernst van de symptomen (12), is het de schade die het veroorzaakt aan de structuur en het fysiologisch functioneren van het GI-darmkanaal en het microbioom dat daadwerkelijk leidt tot IBS-symptomen (13). Laat me dit wat meer uitleggen. Stress heeft een grote invloed op de beweeglijkheid, de enzym-, gal- en maagzuurafscheiding, de darmdoorlaatbaarheid en de diversiteit van het microbioom. Als de stress eenmaal deze functionele en structurele problemen heeft veroorzaakt, kunnen ze over het algemeen niet meer ongedaan worden gemaakt door simpelweg de stress weg te nemen. Dus, terwijl activiteiten die helpen bij het beheersen van de stress de ernst van de symptomen kunnen verminderen, is de behandeling van de onderliggende oorzaak van IBS nog steeds van het grootste belang.

 

Slotgedachten
Ik geloof eerlijk gezegd dat een diagnose van IBS in het beste geval ineffectief is en in het slechtste geval potentieel gevaarlijk, als je ervoor kiest om te stoppen met het zoeken naar een hoofdoorzaak. Simpelweg IBS accepteren als een levenslange straf en de symptomen beheren zonder de onderliggende oorzaken aan te pakken, is gedoemd tot een leven lang onnodig lijden en frustratie. Uiteindelijk vind ik het echt niet erg dat iemand verteld wordt dat hij of zij IBS heeft. Het zegt me dat ze zijn gecontroleerd op de echt levensbedreigende dingen door hun arts en dat ze specifieke darmproblemen hebben die moeten worden opgelost, wat me iets geeft om mee te werken. 

Het genezen van de darm is een reis. 

 

  References:

  1. Mearin, F., et al. (2016). Clinical Practice Guideline: Irritable bowel syndrome with constipation and functional constipation in the adult. Rev Esp Enferm Dig, 108(6), 332-63

  2. Saha, L. (2014). Irritable bowel syndrome: Pathogenesis, diagnosis, treatment, and evidence-based medicine. World Journal of Gastroenterology, 20(22), 6759–6773

  3. Camilleri, M. (2012). Irritable bowel syndrome: how useful is the term and the “diagnosis”? Therapeutic Advances in Gastroenterology, 5(6), 381–386

  4. Alvarez, W. (1947). Indigestion and abdominal pain with negative findings. Canadian Medical Association Journal, 57(5), 425–432

  5. Canavan, C., West, J., & Card, T. (2014). The epidemiology of irritable bowel syndrome. Clinical Epidemiology, 6, 71–80

  6. Chang, H., et al. (2015). Irritable bowel syndrome and the incidence of colorectal neoplasia: a prospective cohort study with community-based screened population in Taiwan, Br J Cancer, 112(1), 171-6

  7. Distrutti, E., Monaldi, L., Ricci, P., & Fiorucci, S. (2016). Gut microbiota role in irritable bowel syndrome: New therapeutic strategies. World Journal of Gastroenterology, 22(7), 2219–2241

  8. Major, G., & Spiller, R. (2014). Irritable bowel syndrome, inflammatory bowel disease and the microbiome. Current Opinion in Endocrinology, Diabetes, and Obesity, 21(1), 15–21

  9. Spiller, R. (2008). Review article: probiotics and prebiotics in irritable bowel syndrome. Aliment Pharmacol Ther, 28(4), 385-96

  10. Sekar, U., & Shanthi, M. (2013). Blastocystis: Consensus of treatment and controversies. Tropical Parasitology, 3(1), 35–39

  11. Embree, J. (1998). Dientamoeba fragilis: A harmless commensal or a mild pathogen? Paediatrics & Child Health, 3(2), 81–82

  12. Blanchard E., et al. (2008). The role of stress in symptom exacerbation among IBS patients. J Psychosom Res, 64(2), 119-28

  13. Kennedy, P., Cryan, J., Dinan, T., & Clarke, G. (2014). Irritable bowel syndrome: A microbiome-gut-brain axis disorder? World Journal of Gastroenterology, 20(39), 14105–14125